کرم های ضد آفتاب ساخته شده با مواد معدنی اکسید روی و دی اکسید تیتانیوم به طور کلی در رده کرم های دوست دار سلامت قرار دارند ، زیرا آنها با عوارض کمتری شدیدا از پوست محافظت می کنند و در آفتاب خراب نمی شوند. سالها پیش ، کرم های ضد آفتاب معدنی کاملاً سفید و مانند گچ بودند و به همین دلیل برای استفاده روزمره جذاب به نظر نمی رسیدند.

برای ایجاد کرم های ضد آفتاب که هم قابل استفاده باشد و هم مؤثر باشد ، تولید کنندگان غالباً از نسخه های نانونی این مواد معدنی( نانو اکسید روی و نانو دی اکسید تیتانیوم)برای افزایش روشنی و محافظت پوست از خورشید استفاده می کنند.

تعدادی از شرکت ها محصولاتی را تبلیغ می کنند که حاوی دی اکسید غیر نانو تیتانیوم و اکسید روی هستند.  و ادعا های دروغی دارند که کرم های آنها از این نانو مواد ساخته شده است و این ادعاها عموماً گمراه کننده است. اگرچه اندازه ذرات در بین تولید کنندگان متفاوت است ، ولی همه آنها با توجه به تعریف سازمان غذا و دارو جهانی در سال 2011، نانو مواد در نظر گرفته می شوند.

استفاده از نانوذرات در مواد آرایشی یک مشکل نظارتی را ایجاد می کند ، زیرا بسته به اندازه، شکل، سطح و پوشش آنها ، ممکن است خواص آنها بسیار متفاوت باشد. ما هر آنچه را که می خواهیم در مورد عملکرد آنها بدانیم نمی دانیم ، زیرا تولید کنندگان ملزم به آشکار کردن خصوصیات ذرات مورد استفاده در ضد آفتاب های خود نیستند.

تحقیقات بیشتر و دستورالعمل های خاص تر سازمان غذا و دارو جهانی برای کاهش خطر و به حداکثر رساندن محافظت در برابر آفتاب از ضد آفتاب های معدنی ضروری است. با وجود این ، حتی با وجود عدم قطعیت موجود ، ما معتقدیم که اکسید روی و لوسیونهای دی اکسید تیتانیوم بهترین انتخاب هستند.
به زودی نسخه کامل تری از این مقاله را مشاهده خواهید کرد...